Dagurinn sem frelsarinn brást mér.
- smásaga eftir birgi örn steinarsson fyrir blaðið 24/7

Vinnudeginum er lokið svo ég stend upp frá skrifborði vöðva og verðbólgu alveg jafn ófullnægður og ég var í morgun þegar ég settist niður við það. Kaffidrykkja dagsins í dag leysti ekki þennan fjárhagslega æðahnút sem fyrirtækið okkar er komið í. Tölvuskjárinn hefur sigrað mig svo ég er farinn heim í dag. Frelsarinn kallar og ég svara. Hann færir mér skilaboð frá systur minni, hún biður mig vinsamlegast um að drífa mig heim. Fjarstýringin okkar er biluð og henni vantar Frelsarann minn til að getað skipt um stöð á sjónvarpskerminum. Hennar Frelsari er eldri týpa og þeir voru ekki búnir að setja inn sjónvarpsfjarstýringarkerfið þegar hún fékk sinn. Ég blóta henni lítillega en fæ svo samviskubit þegar ég átta mig á því að hún á það ekki skilið. Ég hef búið með Dúfu systur síðan að við yfirgáfum hreiðið. Mamma og pabbi gáfu okkur þetta vingjarnlega spark í rassgatið sem hugsanlega allir fá þegar þeir eru komnir yfir þrítugt og búa ennþá heima. Við fórum bæði að vinna og náðum að skrapa saman í íbúð á innan við tveimur árum. Flugum svo út úr hreiðrinu fullþroska ernir sem höfðum verið fullfær til að fljúga í tíu ár. Ég fer nú samt alltaf heim á sunnudögum og legg mig í gamla herberginu mínu, og mamma var svo ljúf að skilja það eftir eins og ég skildi við það daginn sem ég flutti að heiman. En alltaf þegar ég yfirgef herbergið aftur veit ég að maður kemst aldrei í rauninni aftur heim.

Ég læt Frelsarann læsa skrifstofunni og bið hann vinsamlegast um að starta bílnum svo hann verði heitur þegar ég næ í hann í bílastæðahúsinu. Svo labba ég út í skammdegið með Frelsarann í vasanum og trúi því að dagurinn á morgun verði betri en sá í dag. Það er stjörnubjart úti og ég gæti eflaust týnt mér í stjörnuglápi ef tunglið og öll auglýsingarskiltin myndi ekki stela glampa stjarnanna. Í stað þess að geta dáðst að Venus verður mér að nægja flösusjampó-auglýsing. Ég renni mér á svellinu á leiðinni, en hætti þó lafmóður eftir stutta stund.

Þegar ég kem inn í bílinn er hann heitur og góður og ég tengi Frelsarann við mælaborðið og stýrið aflæsist. Ég keyri af stað í áttina heim. Ég spyr Frelsarann hvað sé að frétta og hann byrjar á þylja upp fyrir mér fréttirnar. Hann segir mér að fréttafólk vísi öllum ásökunum um að þeir beri einhverja ábyrgð á vaxandi glæpum á bug, það sé ekki þeirra hausverkur að það séu framin vopnuð rán í söluturnum einu sinni í viku. Og á engan hátt sé aukningin tengd því að stöðugur fréttaflutningur af heppnuðum ránum virki hvetjandi fyrir miður heppna einstaklinga góðærissins. Þeir telja að mun frekar ætti að lögleiða skammbyssueignir til afgreiðslufólks svo að glæpamenn leggi ekki í vopnuð rán vegna hræðslu um líf sitt. Hann tilkynnir mér líka að truflanir í starfsemi móðurtölfu Frelsaranna gætu orðið til þess að samband gæti legið niðri í nokkrar mínutur í nótt, þetta stafar víst af tölvuvírus sem nefdur er "áburðarvírusinn". Vírus sem sé hannaður af umhverfissinnum sem vilja minna á hörmungarnar sem sprengingin í áburðarverksmiðjunni olli fyrir sjö árum frá með deginum í dag. Sprengingin eyddi upp einum þriðja af Grafarvoginum og mengunin sem fylgdi gerði útaf við restina.

Ég fæ hausverk á að hlusta á svona vondar fréttir, svo ég bið Frelsarann um að hlífa mér frá fréttum að sinni. Segi honum að hafa kaffið heitt á könnunni þegar ég kem heim og bið hann um að leika fyrir mig skemmtilega músík. Hann spyr mig hvort ég hafi eitthvað sérstakt í huga og ég segi honum bara að spila þarna "um-da-da lagið" með "égmanekkialveghvað´annheitir". Frelsarinn finnur rétta lagið á nokkrum sekúndubrotum. Ég raula "um-da-da" restina af leiðinni.

Ég tek Frelsarann minn í lófann og bið hann um að ganga frá bílnum og opna fyrir mér útidyrhurðina. Hann er svoldið lengi að taka við sér og það er ekki fyrr en ég skipa honum að gera eins og ég segi sem hann tekur við sér með örlitlu elektrónísku hósti. Ég hristi hann lítillega og loks gerir hann eins og ég segi. Það er greinilega kominn tími til að skipta út þessu drasli fyrir yngra módel, ég minni mig örlítið á pabba minn þegar ég hugsa svona.

Það er alltaf eitthvað innra notanlegt andvarp sem fyllir líkama minn við það að koma inn í íbúðina okkar eftir einsleitan vinnudag og finna kaffiilminn gera heiðarlega tilraun til að gera daginn minn litríkari. Í dag er enginn kaffiilmur. Þess í stað er allt á floti inn í íbúðinni og heit vatnsgufa tekur á móti mér eins og árekstur á aðfangadag. Hver andardráttur brennir lungu mín og ég kasta mér inn í vatnsgufuna og reyni að finna áttina inn á bað. Ég finn hvernig heitt vatnið brennir iljarnar mínar og ég neyðist til að valhoppa í átt að krananum. Ég brenni mig svo á fingrunum á eldheitu blöndunartækinu. En svo loks tekst mér krjúpandi á klósettsetunni að skrúfa fyrir kranann eftir að hafa vafið höndinni inn í klósettpappír. Það tekur mig fimm mínutur að jafna mig að þessu andlega áfalli.

Hvernig gat þetta gerst? Ég hélt að Frelsarinn ætti að losa mann við þær daglegu áhyggjur sem viðhald heimilstækja valda. Frelsari heimilis og verknaðs.

Ég labba inn í eldhús til að sækja kaffibollann minn en sé að það er slökkt á kaffikönnunni.

Dúfa systir kemur kjögrandi inn um útidyrahurðina. Fyrst held ég að hún sé leið að hafa misst af sápuóperunni sem hún hefur aldrei fyrr misst af en fljótlega segir hún mér að búðarkassinn í sjoppunni hafi gefið Frelsaranum hennar synjun. En það geti ómögulega staðist þar sem hún hafi fengið launin sín borguð inn á reikninginn sinn í dag. Ég hef enginn orð til að hugga hana og bendi henni á rjómaísinn sem við eigum inn í ísskáp. Hún virðist hressast upp við það. Í fyrsta skiptið á ævinni neyðist ég til að laga kaffið sjálfur.

Svo virðist sem Frelsarinn minn hafi byrjað að láta renna í baðið í staðinn fyrir að hita kaffið. Þetta gæti verið "áburðarvírusinn" að verki. En ef svo er ekki fer ég beint niður í "himnaríki" á morgun og skipti Frelsaranum mínum í nýjan, endurgjaldslaust. Kaffið var alltof þunnt hjá mér svo ég gefst upp á því. Ég labba inn í stofuna og sófinn minn tekur á mótir mér eins og hann sé eini staðfasti hluturinn í lífi mínu. Mér þykir ekki jafn vænt um nokkurn hlut eins og sófann minn. Dúfa systir biður mig um að að stilla eins fljótt og ég mögulega get á slúðurstöðina því hún hafi heyrt að þeir væru að fara sýna svipmyndir frá fyrsta stefnumóti ungfrú íslands og Kalla Knattspyrnu. Við megum ekki missa af því. Ég skipa Frelsaranum að kveikja á sjónvarpsskerminum en ekkert gerist. Ég læt Frelsarann minn nú rækilega heyra það, enda aðeins mínutur í að þátturinn eigi að byrja. Dúfa systir er byrjuð að missa ís undan munnvikum sér af æsingi. Og sjónin minnir mig á sjónvarpsmyndir af snjóflóðum. Frelsarinn minn er enn dauður.

Ég slæ Frelsaranum mínum snyrtilega í lærið á mér og í eitt augnablik finnst mér eins og hann ætli að rísa upp frá dauðum en svo heyrist frá honum vélrænt uppgjafar andvarp og það hljómar eins og síðasti andardráttur gamals hunds. Það sama hefur gerst fyrir Frelsarann hennar Dúfu. Hægt og rólega slökknar á öllum ljósum og rafmagnstækjum í íbúðinni. Ég finn til með hverju tæki sem slökknar á, og það grípur mig einhver óþægileg skelfing að eftir að það slökkni á síðasta ljósinu verði ég næstur. Síðasti píslarvotturinn sem Frelsarinn stillir fyrir framan aftökusveitina.

En ekkert gerist. Ég og systir mín erum skilin eftir tvö í upplýsingarlausu myrkri, svo að ég neyðist til að kveikja á kertum til að sjá eitthvað líf. Ég horfi vandræðalega til systur minnar. Hún situr hissa í stólnum sínum eins og hún hafi verið yfirgefin af foreldrum sínum í skyndi. Ég reyni að segja henni að þetta hljóti að verða allt í lagi. Hún kinkar bara kolli. Ég veit ekkert hvað ég á að segja við hana, við höfum ekki verið svo ýkja náin síðan við fæddumst. Ég man í rauninni ekki eftir því að hafa átt við hana raunverulegt samtal svo árum skiptir. Ég þekki ekki hennar drauma, veit ekki hver áhugamálin hennar eru. Ég veit ekki einu sinni hvað hún ætlar að gera við líf sitt í framtíðinni. Ég veit ekki hvort hún hafi nokkurn tímann átt kærasta. Ég veit ekki einu sinni hvað systir mín vinnur við. Mér finnst ég tilneyddur til að rjúfa þessa illa óupplýstu þögn. En ég veit ekki hvað við gætum mögulega talað um?