Fylgjan.
- smásaga eftir textanum fylgjan/ghostsong af plötunni ghostsongs

Ég skil eftir skilaboð, hér og þar um húsið, frá mér til þín. Til að þakka þér fyrir að hleypa mér inn, að opna fyrir mér hurðina.

Ég skar í borðið inni í eldhúsi þar sem þú borðar þrjú orð: Hvíl á mér. Ég sló inn tvö til viðbótar á blaðið sem hefur legið kyrrt í ritvélinni í ár: Treystu mér. Ég skrifaði í móðuna á speglinum inn á baði: Deildu minningum.

Ég reyndi jafnvel að lesa inn á símsvarann þinn orðin: Talaðu til mín! En það kom engin rödd, bara hátíðnihljóð sem reyndi þess í stað að hvísla nafn þitt. En mannleg eyru greina það ekki, þó kannski hundar og kettir. Ég vildi að þú ættir kött, hann gæti veitt mér athygli, mjálmað til mín leyndardómum svefnsins, og svæft þannig einmannaleika minn.

Þrátt fyrir öll þessi skilaboð hræðist þú mig ekki. Ég veit að þú veist nú af mér. Þig þyrstir í að læra nafn mitt og ég þrái að svala þorsta þínum, en aldrei skal ég segja þér það. Frekar vil ég gefa þér litlar vísbendingar og láta tímann stafa nafnið frá stafi til stafs.

En samt hef ég stundum freistast til að kenna þér nafnið. Um daginn var ég næstum því búinn að rispa það í súkkulaðibúðinginn í ísskápnum, en ég hætti við og það eina sem þú græddir á honum var dauðlegt bragð hans.

Þú varst einu sinni jafn einmanna og ég, en samt reyndir þú aldrei að tala við mig, reyndir aldrei að sjá. En stundum þegar þú fórst að sofa, nýbúinn að leggjabókina sem þú varst að lesa á náttborðið ( ljósin slökkt ), hausinn sokkinn í koddann, þá starðir þú einkennilega út í myrkrið. Og sekúndubroti áður en þú sofnaðir sástu mig þar sem ég stóð á köldu herbergisgólfinu. Og þú varst óhræddur, því fyrir þér var ég forboði drauma þinna. Líkt og Óli Lokbrá fyrir börnin í gamla daga. En það sem þú vissir ekki var það að þegar þú dast út af á þennan hátt varstu að stela minningum af sviplausu andliti mínu. Þá upplifðir þú þær á eigingjarnan hátt sem drauma þína. Allt sem tók mig heila ævi að fela fékkst þú að upplifa án þess að þú gæfir mér neitt á móti. En ég sætti mig þó alltaf við það á endanum, því ég hef alltaf vitað að þú manst aldrei hvað þig dreymir.

Ég naut þess að horfa á þig sofa, því þá varstu minn, og þó að ég deildi þér með nóttunni þá varstu samt minn. Ég fylgdist með þér vandlega, hlustaði á þig anda og reyndi að muna bragð andrúmsloftsins. Andrúmsloftið felur í sér bragð lífsins. Ég hlustaði eftir draumum þínum, því þú hvíslaðir þeim oft að mér og ég grét oft inn í mér yfir fegurð þeirra. Þó að þeir brytust oft út í óljósu muldri skildi ég alveg um hvað þeir voru. Ég reyndi oft að leiðbeina þér í gegnum þá en í svefni þínum hlustaðir þú ekki nógu gaumgæfilega til þess að heyra.

Stundum fór ég inn í þig, labbaði með þig fram á gang og lét sem ég lifði á ný, en þar sem þetta er þinn líkami átt þú tilfinningar hans og ég sat aðeins eftir með minningarnar um snertingu holdsins. Oftast skilaði ég þér aftur upp í rúm en það gat verið svo gaman að skilja þig eftir annars staðar.

Einusinni eftir að þú komst með stelpukjánann heim með þér og svafst með henni í okkar rúmi, skildi ég þig eftir á svölunum úti, og lokaði svalahurðinni á eftir þér. Ég sá að hörund þitt fann kuldann sem kom eins og persónugerfingur fyrir þann sem ég bar með mér. Þú vaknaðir samt hlæjandi og lést stelpukjánann opna aftur fyrir þér. Þú sagðir henni að þú gengir oft í svefni og þú héldir að nóttinn væri sá tími sem líkaminn notaði til að fara í kaffihlé frá sál og huga. Hann væri þreyttur á því, eftir erfiðan vinnudag, að láta yfirmenn sína segja sér fyrir verkum. Og þú værir viss á því að einn morguninn myndir þú vakna líkamslaus aðeins til að komast að því að hann væri strokinn. Sem í raun væri enginn furða eftir þá slæmu meðferð sem hann hefur þurft að þola í gegnum árin. Stelpukjáninn hló, og með augnarráði léstu hana vita að það væri í lagi. Og það var einmitt þetta sama augnarráð sem gerði það að verkum að þið áttuðuð ykkur bæði á því að þið gætuð þolað hvort annað að eilífu, ef þið vilduð.

Þú ert þögull persónuleiki, ávallt hræddur um að umheimurinn muni melta orð þín á annan hátt en þau voru inn í hausnum á þér þegar þau léku sér í huganum. Stelpukjáninn reyndi oft að veiða þau út úr þér. En þú lést lítið eftir, sagðir að munnurinn væri óvinur orðanna. Sagðir að hann stæli sérkennum þeirra og reyndi endalaust að slípa þau og pússa þangað til að þau yrðu eins sleip og straumlínulöguð eins og glerbrot úr sjó. Það væri því betra að þegja og láta orðin stingast inn, og láta þau skera nafn sitt í rætur manns. Það væri betra að hlusta og nota muninn sem spegil manngæskunnar. Þú ritaðir svo spegilmynd þína á varir hennar. Þetta samkomulag gat stelpukjáninn alveg sætt sig við því í raun var það nóg fyrir hana að einhver nennti að hlusta og lauma til hennar kossum þegar hún ætti minnst von á þeim. Og þessu hafði hún aldrei kynnst áður, því hún hafði alltaf svo margt að segja.

Og ég öfundaði hana þegar hún snerti hörund þitt með lifandi fingrum sínum og þið runnuð saman í eitt. Og ég var reiður, þú hafðir hleypt mér inn úr kulda í kala og mér fannst sem ég dæi á ný. Ég, þögull áhorfandi á losta þinn til annarar veru, með þína hvöt sem ég var löngu búinn að gleyma, hvöt sem ég gat nú aðeins munað eftir og aldrei beislað á ný. Mannleg hvöt, dauðleg hvöt sem dó með mér.

Hún var aldrei jafn falleg vera og þú, ég gat auðveldlega séð hvernig hún bræddi sig inn í þig með augarráðinu. Augnarráð sem ætti að eiga heima framann á gömlum hundi. En hún var búin að klófesta þig og víst að þú varst ánægður þroskaðist ég að því líka.

Hún sagði við þig að henni liði ekki vel í þessu húsi, að hún gæti aldrei búið hér því þetta hús hefði ekki þægilegan anda. Þú varst henni ósammála en þú lést undan hundaaugnarráðinu og með tímanum byrjaðir þú að eyða nætrum þínum annarsstaðar. Hún dró þig út. Út úr húsinu sem þú fæddist í, út úr húsinu sem ég dó í, út og burt frá mér. Og nú sakna ég þín, þú lætur stundum sjá þig á daginn þegar vinnudagurinn er búinn en stelpukjáninn er búin að stela þér frá mér og nóttunni. Og nú meira en nokkru sinni fyrr þrái ég að lærir nafn mitt. Þó að þú hafir alltaf borið það með þér vil ég að þú kunnir það og skiljir fyrir hvað það stendur. Svo ég skil eftir skilaboð, hér og þar um húsið, frá mér til þin, frá föður til sonar.