 |
 |
Augnskot, ahh hún hæfði mig. Beint í hjartað gæskurinn! Helvítið af henni að gera mér þetta núna. Ég hef engann tíma til að eltast við stelpur, ég hef svo margt að gera. Ég þarf að klára semja lög og gefa út diska sem enginn vill kaupa. Ég er alvöru listamaður og allir alvöru listamenn láta sko enga stelpukjána skjóta sig í hjartað. Við viljum frekar skríða í okkar skúmaskoti og væla um það hvað við höfum það skítt! Við viljum ekkert kvennfólk og við viljum enga peninga heldur! Það er ekki fyrr en við höfum synt í holræsum listrænsvolæðis sem eitthvað merkilegt skellur upp í hugann á okkur. Og það síðasta sem við viljum er að einhverjir stelpukjánar gefi okkur tálsýnir um hvað lífið geti verið fínt og dásamlegt. Stutthærðar augnskuggadrottningar í svörtum sokkabuxum og stuttum pilsum, með svo svart hár að ég er viss um að næturnar verði eins og yfirlýstar þegar þessar gyðjur stiga inn í þær. Ég er nú orðinn ansi sjóaður í því að leiða þær fram hjá mér, en þessi einstaka stúlka virðist endurspegla allan minn losta. Það er eins og hún sjái í augunum mínum hvað það er langt síðan ég gaf undan og styrkti íslensku kvennþjóðina með sköpunarríku holdi mínu. Ég sá nú samt strax eftir því stundarbrjálæði, ég losaði svo mikla orku að ég var ófær um að semja eitt einasta lag í heilan mánuð. En þessi stelpa er stórhættuleg. Þrammandi um á hermannaklossunum sínum gæti hún auðveldlega traðkað yfir listamanninn í mér og sannfært holdið að hún væri þess virði. Væri það svo slæmt að eyða mánuði með fullnægisbros á smettinu og sköpunarbrunninn þurrann? Þessi stelpa er eins og aðskotahlutur sem festist í hálsinum á mér, sama hvað ég reyni þá næ ég henni ekki út. Ég rek löngutöng langt ofan í kokið en ekkert gerist, ég næ henni ekki út. Ég er alveg hættur að getað, ég verð allur blár í framann og augun byrja að tútna út. Allt verður rautt fyrir augum mér og ég byrja að gefa frá mér lítil hljóðlát slefhljóð. Og ég er nokkuð viss um að þar sé ekki bara ég að deyja heldur listamaðurinn í mé líka. Og svo loks kippist ég allur til. Og alveg er ég viss um að þegar ég hef gengið í gegnum þetta allt og á ekkert annað eftir en kveðja lífstórunna þá losnar helvítis bitinn. Og viti menn, ég hræki honum ekki út heldur geymi ég bitann í munninum. Og þvílíkur biti! Öll mestu sætindi jarðarinnar saman kominn í einn mola. Ég finn hvernig ég fæ kraftinn aftur og ég fyllist svo mikilli sælu og losta að ekkert annað kemst inn í heilann á mér nema bitinn. Og standpínan sem fylgir í kjölfarið er miklu stærri og lengri en allar hugsjónir og öll þau lög sem ég get kreist út úr þessum sárþjáða líkama. Ég gæti beðið. Ég er nokkuð viss um það að ef ég fróa mér stanslaust í viku þá steingleymi ég þessum stelpukjána. Ég myndi bara senda hana í sightseeing rútu um heilan á mér og alltaf þegar hún myndi stoppa og skoða sig um í heilahvolinu mínu myndi ég berja hana aftur upp í rútuna með standpínunni minni. Og á endanum myndi rútan villast í tónlistarflórunni þarna uppi og tínast að eilífu. Ég hef nægan tíma seinna til að láta á eftir kynhvötinni. Eða hvað? Ég er í það minnsta svona nokkuð viss. Ekki nema ég dæi á morgun. Já, ég gæti gert það. Þá næ ég ekki að klára neinn einasta hlut. Ekki eitt einasta lag. Þá væri nú andskotans betra að leyfa kynhvötinni að ráða. Einn ljúfur fyrir heimsendi, loka losun úr skinnsokknum fyrir pólskiptin. Pólskiptin, þegar náttúran ákveður að klóra sér á bakinu en gleymir að gefa einum rykmaurnum á öxlinni á sér gaum og fleygir honum óvart á gólfið, þar sem ekkert annað bíður hans nema kvalarfullur dauði. Það er það eina sem mannkynið er, rykmaur á baki náttúrunnar. Og það versta við þetta allt saman er að þetta gæti alveg gerst. Ég heyrði einu sinni eitthvað um það að einhver vísindasnillingur út í hinum stóra heimi var að tala um það að árið nítjánhundruðnítíuogátta væru allar reikistjörnurnar í beinni línu frá sólunni og þetta hefði þau áhrif að þyngdarkraftur jarðarinnar myndi eitthvað fibast. Jörðin myndi þá einfaldlega rúlla yfir á hina hliðina á hálfu ári og norðurpóll yrði að suðurpóli og öfugt. Hei, ég veit hvað þú ert að hugsa, þá yrði bara betra veðurfar á Íslandi. Reyndar á endanum, en ekki fyrr að öflugir vindar og flóð væru búnir að skafa mannkynið af öllum þurrum blettum af andliti jarðarinnar. Við myndum öll samblandast einum svitadropa á enni móður jörð og hún myndi einfaldlega reisa hönd sína upp og þurrka hann af. Heimsendir. Engar fleiri augnskuggadrottningar eftir það. En hvort pólskiptin séu á dagskrá morgundagsins skiptir mig engu máli í kvöld. Því að ég er nokkuð viss um að ef augnskuggadrottningin verður ekki mín þá hlýtur náttúran að verða á undan áætlun með þennan blessaða heimsendi. Þessi jörð er einfaldlega ekki nógu stór fyrir okkur tvö, nema að við séum eitt. Ein heild, saman föst á munnunum og mjöðmunum. Og hvern er ég að blekkja? Ég kom ekki hingað einn á þennan skemmtistað einungis til að blóta öllu kvennfólki. Ég var löngu búinn að taka þá ákvörðun að fórna heilum mánuði í sköpunargleðisskirlífi ef ég sæi fram á að einhver svona gyðja sæi mig í réttu ljósi. Þess vegna var ég með skjöldin niðri, og þess vegna leyfði ég henni að hæfa mig með augnarráðinu. Ég tók niður speglagleraugun og allt, hvern er ég að blekkja? Þetta verður síðasti bjórinn og svo hendi ég mér inn í hringiðjuna. Og með orðum mínum skal ég smyrja hana í fangið á mér. Og hún skal passa í þá smugu eins og síld í net togarans. Ég er togarinn mikli og ég dreg hana til mín þangað til að hún verður mín. Svo sker ég úr henni öll inneflin, flaka hana snyrtilega og legg hana í tómasósu til að gera hana kræsilegri. Svo smyr ég hana á brauð og snæði mér á henni. Þetta verður ein sjóferð sem hún gleymir aldrei. Vatnsrúmið heima sér um öldurnar, og ég hún sjáum um vindkraftinn sem mótar þær. Veðurguðunn á milli okkar brosir í kvöld. Ég sé það á brosi hennar. Af hverju ætti hún að vera brosa til mín ef hún vildi mig ekki? Sér hún kannski eitthvað fyndið í fari mínu? Ég lít vel út, það hlýtur að vera. Ég eyddi alltof löngum tíma í það að troða briljantíni í hárið á mér. Og bartarnir mínir eru sko ekkert hlátursefni. Rétt rúmlega tvítugur gar með svona skeggrót. Tók mig ekki nema tvo mánuði að safna þeim. ég er hættur að þurfa að teikna þá á eins og í tíunda bekk. Og svo eyddi ég nægilegri hugsun í það að velja réttu sörf skyrtuna fyrir kvöldið. Hawaiian Chocolet Love varð fyrir valinu. Hún hlýtur einfaldlega að sjá ljómann í þessu ölli saman. En af hverju er ég að efast? Gæti verið að augnskuggadrottningin sé mér um megn? Kannski er þetta ofussjálfstæð snót. Það er ekkert sem hræðir mig meira en ofursjálfstæðir kvennmenn. Þær vita of mikið hvað þær vilja. Sem þýðir það að við gætum ef til vill ekki deild sömu hugmyndum um fullkomið samband. Hún skilur örrugglega ekki að ég sem listamaður þarf ýmsu að sinna. Og kannski deilum við ekki einu sinni sömu hugmyndafræðinni um hinn fullkomna karlmann. Kannski er hún það stíf á sinni ímynd að hún er blind á alla þá þúsundi kosta sem ég ber. Hún er greinilega hugsandi stúlka, ég þykist alltaf sjá á kvennfólki fyrirfram hvort það sé hugsandi eða ekki. Það er eitthvað við það hvernig hún raðar saman þeim förum sem hún er í. Svartar sokkabuxur, rautt stutt pils, þröngur rauður bolur og lítil rauð hárnælasvona til að kláta skreytinguna. Líkt og kirsuber ofan á rjómaís. Svo um augun er hún eldrauð, augnskugginn líkt og eldur sem logar úr augum hennar. Augun eru svo loks kolbika svört líkt og tvö svarthol sem toga allan massa og allt ljós að sér. Og ég er svo sannarlega þungur sólskinsstrákur í kvöld. Jú, þetta hlýtur að vera ofursjálfstætt kvendi. Ég missi taktinn á því að fylgjast með henni. Augnskuggadrottningin er í öllu sínu veldi fullkomin, konungssproti hennar er kvíðinn sem hún kveikir inn í mér, kóróna hennar er lostinn sem skipar mér að takast á við kvíðann. Nú tek ég hugrakkasta bjórsopa sem sögur fara af. Síðasti bjórsopinn fyrir tælinguna miklu. Hann bragðast illa. Reyndar bragðast síðasti bjórsopinn alltaf illa þannig að ég get engan veginn litið á hann sem slæman fyrirboða. Þó bjórinn sé orðinn flatur og ógirnilegur er augnskuggadrottningin það ekki. En bjórinn færir mér kjarkinn til að skríða jafn taktlaus og ég er inn í konungsveldi augnskuggadrottningarinnar. - uhh, halló góða - HA, svara augnskuggadrottningin og rödd hennar er ögn skærari en ég átti von á. Hún myndar vaxandi tungl með höndinni og beinir því að hægra eyra sínu. Það er greinilegt að mér hefur ekki tekist að bræða hana æi fyrstu lotu. Tónlistin og klíðurinn í þrælunum sem umlykja okkur hafa einfaldlega rifið orð mín í sig og skipt þeim á milli sín líkt og hrægammar í eyðimörk. - uhh, ég sagði nú bara hæ - já, hæ Augnskuggadrottningin brosir og snýr sér svo að vinkonu sinni og segir eitthvað í eyra hennar, sú hlær. Það er greinilegt að þetta ætlar að verða alvöru þraut. - ég hef verið að fylgjast með þér í allt kvöld. Og þú ert rétta stúlkan fyrir mig! Þú ert augnskuggadrottningin, augnskuggadrottningin í ríki sönglagakóngsins. Og hann er ég! Augnskuggadrottningin starir á mig. Ég hef greinilega náð athygli hennar með þessum orðum. Mér leið líka vel þegar ég sagði þau. Ég gróf djúpt inn í kviðinn þangað til ég kom að flugvelli, þar startaði ég hreyflunum og lét orð mín taka flug. Þau fundu leið sína í gegnum meltingarveginn, upp hálsinn og flugu greiðlega að eyrum hennar og gerðu þar áras á öll helstu skilningarvit hennar. Og beindu þeim öllum að mér. Á meðan ég bíð eftir svari hennar læt ég augu mín leika um verðlaunin. - HA, hvað segirðu? Ertu að tala við mig? Veistu, að ég heyri ekki orð sem að þú segir. Það er svo rosalega hátt hérna inni. Hvað sagðirðu annars? Handartunglið rís hærra og krefst svars. Ég hef aldrei verið eins gjörsamlega sigraður á jafn stuttum tíma. Orð mín höfðu aldrei náð eyrum hennar. Þau höfðu misst flugið og hrapað til jarðar og týnst með öllum sígarettustubbunum og háhæla skónum. Það sem ég hafði sagt var list. Og alvöru listamenn enturtaka sig ekki, það er eins og að ljúga. En hvað segi ég þá? - Ahh, sko..., ég vildi bara svona athuga hvort við þekkjumst ekki. Mér finnst eins og ég kannist svo rosalega við þig að ég gæti svarið að... tja, nei, hvað eða höfum við einhverntímann hist eða verið saman áður? Þetta heyrði hún alveg örugglega. Ég held nú samt að þetta hafi nú verið eitthvað aumingjalegra en síðast. En þaðvar bara eins og síðustu viðbrögð hennar hefðu lokað flugvellinum einhverstaðar hjá maganum og flugorðin kæmust ekki lengur í gegnum tollinn. Þau eru ekki lengur nægilega innihaldsrík til að geta borgað gjaldið. Augnskuggadrottningin starir á mig. Svört augu hennar virka ekki lengur eins og svarthol. Þau eru meira eins og trampolin sem ég skellti mér upp á en skaust með meiri krafti til baka en ég kærði mig um. En hvað? Á ég bara að taka þessu? Bara búið? Heim að sofa? Allur bjórinn til einskis? En hún skilur mig ekki einu sinni. Hún gaf mér ekki einu sinni eina mínutu. - Ætlar þú ekki einu sinni að gefa mér séns? - Af hverju ætti ég að gera það? - Bara, þú veist aldrei hvað gæti gerst. Við gætum bæði dáið á morgun. Ég eflaust úr hjartaslagi vegna of harkalegrar neitunar og þú... tja, kannski bara í bílslysi eða kannski verður þú bara fleginn lifandi eða eitthvað. - Ertu eitthvað að hóta mér? - Nei, neineineineineinei ég meinti það ekki þannig... ég... Ég svitna meira en nauðsynlegt er á svona aftöku. Ég elska þessu stelpu. Það er eins og ég hafi bara ekki áttað mig á því fyrr. Ég veit að ég hef aldrei talað við hana áður, og ég hef aldrei séð hana áður hvað þá heyrt um hana minnst en ég elska hana. Það er samt ekki fyrr en núna sem ég veit að ég get ekki fengið hana sem þetta rennur upp fyrir mér. Hún er týndi hlekkurinn í hjólakeðjunni minni. Hún er tannhjólið sem ég týndi við fæðingu. Sá aukahlutur sem hélt hjartanu mínu gangadi. Og það er fyrir öllu að ég nái að frelsa hana yfir á mitt vald. Ég læt mig falla á kné. - Ég dey ef ég fæ þig ekki! Það verður hrikalegt, ég spái allsherjar heimsendi! Pólskiptum og verra! Þessi jörð og allur þessi heimur er einfaldlega ekki nægilega stór fyrir okkur bæði nema við sameinumst í eina heild. Ég bið þig, ef þú hefur einhverja samúð fyrir mannstofninum, að koma með mér heim í kvöld og bjarga allri veröldinni eins og við þekkjum hana. - Pólskipti? Er það nú svo slæmt? Verður veðurfarið þá ekki bara miklu betra á íslandi? - Ertu frá þér góða?! Hér munu ríða yfir svo sterkir stormar að þeir munu rífa upp með sér hæðstu blokkir og skýjakljúfa! - Nú? Þá þurfum við ekkert að hafa neinar áhyggjur, það eru eiginlega engin háhýsi á íslandi!...(hlátur)...Heyrðu góði, gaman að tala við þig, ég hitti þig hérna bara eftir pólskiptin (hlátur) Munurinn sveik okkur. Hann er óvinur orðanna. Hér eftir skulu þau bara halda sig hérna iini, hjá mér. Til hvers þurfa þau að stóla sig á jafn óáræðilegan miðil eins og munurinn er? Kannski læri ég bara táknmál. En ég er hættur að tala. Ég neita að þurfa láta orð mín líða fyrir það að þurfa að stóla á svona liðhlaupa. Ég sný mér við og flý út úr konungsríki augnskuggadrottningarinnar, sem skal ekki heita annað hér eftir en ungfrú Orðadrepir. Stúlkan sem ég elskaði í korter er sú sama og náði að drepa orð mín á mettíma. Snögg ást, snöggur dauðdagi, fullkomið samband. Ég labba þögull út af skemmtistaðnum í stífan og staðbundinn kuldann. Ef svo einkennilega skyldi verða að pólskiptin lætu á sér kræla á morgun, til að ræna af mér þvynkunni, þá yrði það staðreynd að síðasta ástin fyrir pólskiptin var óendurgoldin.
|